Al weken loop ik ’s avonds uren buiten.
Dat gaat beslist niet ongemerkt voorbij:
van vuurwerk word ik als een kind zo blij,
dan ben ik in het donker niet te stuiten.
Ik schuim de straten af met mijn kornuiten.
Met explosieven maken wij stampij.
Een prullenbak is daarvoor geen partij,
laat staan zo’n abri met z’n grote ruiten.
De buren vinden mij een halve gare;
ze zien het liefste dat ik hiermee stop
en komen met onnozele bezwaren.
Maar zeurt er weer eens eentje aan mijn kop
vanwege alle herrie en gevaren,
dan steek ik vlug mijn middelstompje op.
