Categorie: Sonnet

We zijn alert op duistere signalen
en loeren steeds nauwlettend in het rond.
Na ieder blokje om met onze hond
verschijnen alarmerende verhalen.

– Die wagen lijkt mij tamelijk verdacht.
– Die mannen lopen telkens rond te kijken.
– Wat als het zware criminelen blijken?
– Ik zag die ook al afgelopen nacht.

– Kijk hier, die vage gast. – Dat is mijn zoon!
– Kan die niet ergens anders rond gaan dwalen?
– Nee, JOUW gezicht trekt altijd volle zalen!!
– Zeg, lieve buren, moet dit op zo’n toon?!?

Meer veiligheid blijkt spoedig een illusie:
Attentie Digitale Burenruzie.

Al weken loop ik ’s avonds uren buiten.
Dat gaat beslist niet ongemerkt voorbij:
van vuurwerk word ik als een kind zo blij,
dan ben ik in het donker niet te stuiten.

Ik schuim de straten af met mijn kornuiten.
Met explosieven maken wij stampij.
Een prullenbak is daarvoor geen partij,
laat staan zo’n abri met z’n grote ruiten.

De buren vinden mij een halve gare;
ze zien het liefste dat ik hiermee stop
en komen met onnozele bezwaren.

Maar zeurt er weer eens eentje aan mijn kop
vanwege alle herrie en gevaren,
dan steek ik vlug mijn middelstompje op.